Drugie dwa kółka na naszym liczniku,
choć winno być ich dużo więcej,
to Tobie kochany Okularniku,
oddałem w opiekę swe ręce.

I wiem, że dwieście to ciągle jest mało,
choć wiele się wydarzyło,
początek dopiero, tak to się stało,
że zima dwoje złączyło.

Kończę poemat ten krótki,
na więcej dzisiaj mnie nie stać,
Kocham, przepraszam, dziękuję,
Twój Maciek - (nie)poeta.