Wpisu dawno nie było, więc trzeba coś napisać. Treść na pewno spodoba się Pingwineczce, która uwielbia czytać moje kody programów, pomimo swojego kierunku studiów.

 
TITLE "Srednia czterech liczb zapisanych na 8 bitach";
INCLUDE "lpm_add_sub.inc";
SUBDESIGN srednia
(
    A[7..0] : INPUT;
    B[7..0] : INPUT;
    C[7..0] : INPUT;
    D[7..0] : INPUT;
    rej1[7..0] : OUTPUT;
    rej2[7..0] : OUTPUT;
    rej3[7..0] : OUTPUT;
    wynik[7..0] : OUTPUT;
)
VARIABLE
    lpm_add_sub_component1 : lpm_add_sub WITH (
LPM_WIDTH = 8,
LPM_DIRECTION = "ADD",
ONE_INPUT_IS_CONSTANT = "NO"
);    lpm_add_sub_component2 : lpm_add_sub WITH (
LPM_WIDTH = 8,
LPM_DIRECTION = "ADD",
ONE_INPUT_IS_CONSTANT = "NO"
);
    lpm_add_sub_component3 : lpm_add_sub WITH (
LPM_WIDTH = 8,
LPM_DIRECTION = "ADD",
ONE_INPUT_IS_CONSTANT = "NO"
);
BEGIN
    rej1[7..0] = lpm_add_sub_component1.result[7..0];
    lpm_add_sub_component1.dataa[7..0] = A[7..0];
    lpm_add_sub_component1.datab[7..0] = B[7..0];
    rej2[7..0] = lpm_add_sub_component2.result[7..0];
    lpm_add_sub_component2.dataa[7..0] = C[7..0];
    lpm_add_sub_component2.datab[7..0] = D[7..0];
    rej3[7..0] = lpm_add_sub_component3.result[7..0];
    lpm_add_sub_component3.dataa[7..0] = rej1[7..0];
    lpm_add_sub_component3.datab[7..0] = rej2[7..0];
    wynik[7..6]=GND;
    wynik[5..0]=rej3[7..2];
 
END;
 
 

liczy średnią 4 liczb 8-bitowych :)

jogger w przebudowie. za usterki przepraszam.

To stało się tak nagle, niespodziewanie.
Jak burza się zjawiło. Przebiło pustkę, rozwiało ciszę,
rozświetliło ciemność, zburzyło spokój.
UCZUCIE - zmieniło wszystko.
I wszechświat cały w jednym punkcie się skupił
, skrzydła niebiańskie rozpostarł nad ziemią.
Ty wśród błękitu lśniąc najjaśniej
wskazujesz mi drogę na drugi koniec tęczy.
Podążę tą ścieżką do końca wprost w Twoje ramiona i choćbym
skonać miał po drodze nie poddam się.

Specjalna dedykacja dla specjalnej osoby siedzącej na pomoście po drugiej stronie tęczy:)

Ogień tłumiony przez lód próbuje płonąć lecz gaśnie.
Przeznaczenie?
Kubek z mlekiem, mocno przesłodzonym.

(domyślnie utwór nie miał tytułu, jednak pewna osoba podsunęła mi pomysł :) )

Zamknięty w butelce bez dna i nakrętki,
dryfuję w przestrzeni bez światła, lecz z cieniem.
Nie czuję czasu, nie czuję ran,
tu nie mam wrogów, tu jestem sam.
Zniknęło wszystko co kiedyś było,
co teraz jest, echo tu zanosiło.
Odbijam się gdzieś w połowie,
od ściany wewnętrznej - tej jednej gładkiej doskonale.
Przez pryzmat przyszłości widzę kontury.
Ktoś stłucze butelkę paranoji kamieniem,
by zacząć nową epokę